Gramatyka turecki

Alfabet turecki (po turecki: Türk Alfabesi) to zagadnienie gramatyczne w języku tureckim, klasyfikowane na poziomie podstawowym (A1) według standardu CEFR. 29-literowy alfabet turecki oparty na piśmie łacińskim ze znakami specjalnymi (ç, ğ, ı, ö, ş, ü). Każda litera ma jedną stałą wymowę.

Podstawowa harmonia samogłosek (po turecku: Temel Ünlü Uyumu) to zagadnienie gramatyczne w języku tureckim, klasyfikowane na poziomie podstawowym (A1) według standardu CEFR. Tureckie samogłoski dzielą się na przednie (e, i, ö, ü) i tylne (a, ı, o, u). Przyrostki zmieniają swoje samogłoski tak, aby pasowały do ostatniej samogłoski wyrazu.

Być (olmak) (po turecku: Olmak Fiili) to zagadnienie gramatyczne w języku tureckim, klasyfikowane na poziomie podstawowym (A1) według standardu CEFR. Turecki używa końcówek przyłączanych do rzeczowników i przymiotników, aby wyrazić „być” w czasie teraźniejszym. Czasownik olmak służy do znaczenia „stawać się” albo pojawia się w czasach złożonych.

Existence (Var/Yok) (po turecki: Var ve Yok) to zagadnienie gramatyczne w języku tureckim, klasyfikowane na poziomie podstawowym (A1) według standardu CEFR. Var expresses existence ('there is/are', 'have') and yok expresses non-existence ('there is not', 'don't have'). Used with possessive suffixes for 'to have'.

Przyrostki dzierżawcze (po turecki: İyelik Ekleri) to zagadnienie gramatyczne w języku tureckim, klasyfikowane na poziomie podstawowym (A1) według standardu CEFR. Turecki oznacza posiadanie przyrostkami przy rzeczowniku posiadanym: -im/-ım (mój), -in/-ın (twój), -i/-ı (jego/jej), -imiz/-ımız (nasz), -iniz/-ınız (wasz/Państwa), -leri/-ları (ich).

Przyrostek liczby mnogiej (po turecku: Çoğul Eki) to zagadnienie gramatyczne w języku tureckim, klasyfikowane na poziomie podstawowym (A1) według standardu CEFR. Przyrostek liczby mnogiej -ler/-lar podlega harmonii samogłosek (samogłoski przednie → -ler, tylne → -lar). W przeciwieństwie do angielskiego, po liczebnikach liczba mnoga jest często pomijana.

Czas teraźniejszy ciągły (po turecki: Şimdiki Zaman) to zagadnienie gramatyczne w języku tureckim, klasyfikowane na poziomie podstawowym (A1) według standardu CEFR. Tworzy się go za pomocą przyrostka -iyor oraz końcówek osobowych. Wyraża czynności dziejące się teraz albo ogólne prawdy. Sam przyrostek -iyor nie zmienia się zgodnie z harmonią samogłoskową.

Partykuła pytająca (po turecku: Soru Eki (mı/mi/mu/mü)) to zagadnienie gramatyczne w języku tureckim, klasyfikowane na poziomie podstawowym (A1) według standardu CEFR. Pytania typu tak/nie używają partykuły mı/mi/mu/mü, która podlega czterokierunkowej harmonii samogłosek. Pisze się ją osobno i umieszcza po elemencie, którego dotyczy pytanie.

Negacja (po turecki: Olumsuzluk) to zagadnienie gramatyczne w języku tureckim, klasyfikowane na poziomie podstawowym (A1) według standardu CEFR. Czasowniki zaprzecza się za pomocą -me/-ma przed przyrostkiem czasu. Değil zaprzecza orzeczenia rzeczownikowe i przymiotnikowe. Yok zaprzecza istnienie.

Liczebniki (po turecku: Sayılar) to zagadnienie gramatyczne w języku tureckim, klasyfikowane na poziomie podstawowym (A1) według standardu CEFR. Tureckie liczebniki od 0 do 100 i dalej. Liczebniki są regularne i łączą się przewidywalnie (on bir = 11, yirmi beş = 25).

Zaimki osobowe (po turecki: Kişi Zamirleri) to zagadnienie gramatyczne w języku tureckim, klasyfikowane na poziomie podstawowym (A1) według standardu CEFR. Tureckie zaimki: ben (ja), sen (ty nieformalnie), o (on/ona/ono), biz (my), siz (pan/pani/wy formalnie lub liczba mnoga), onlar (oni/one). Często się je pomija, ponieważ końcówki czasownika wskazują podmiot.

Zaimki wskazujące (po turecki: İşaret Zamirleri) to zagadnienie gramatyczne w języku tureckim, klasyfikowane na poziomie podstawowym (A1) według standardu CEFR. W tureckim występują trzy główne zaimki wskazujące zależne od odległości: bu (to, blisko mówiącego), şu (to/tamto, blisko słuchacza lub właśnie wspomniane) oraz o (tamto, daleko od obu osób).

Słowa pytające (po turecki: Soru Kelimeleri) to zagadnienie gramatyczne w języku tureckim, klasyfikowane na poziomie podstawowym (A1) według standardu CEFR. Podstawowe słowa pytające to: ne (co), kim (kto), nerede (gdzie), ne zaman (kiedy), nasıl (jak), neden/niçin/niye (dlaczego), kaç (ile) oraz hangi (który).

Podstawowe postpozycje (po turecku: Temel Edatlar) to zagadnienie gramatyczne w języku tureckim, klasyfikowane na poziomie podstawowym (A1) według standardu CEFR. Turecki używa postpozycji (po rzeczowniku), a nie przyimków. Wiele z nich wymaga określonych przypadków przy poprzedzającym rzeczowniku.

Time Expressions (po turecki: Zaman İfadeleri) to zagadnienie gramatyczne w języku tureckim, klasyfikowane na poziomie podstawowym (A1) według standardu CEFR. Basic time words: bugün (today), dün (yesterday), yarın (tomorrow), şimdi (now), sonra (later/after), önce (before), her gün (every day).

Podstawowe rzeczowniki (po turecku: Temel İsimler) to zagadnienie gramatyczne w języku tureckim, klasyfikowane na poziomie podstawowym (A1) według standardu CEFR. Typowe rzeczowniki oznaczające ludzi, miejsca i rzeczy. Tureckie rzeczowniki nie mają rodzaju gramatycznego. Można je modyfikować przyrostkami liczby mnogiej, dzierżawczości i przypadka.

Basic Adjectives (po turecki: Temel Sıfatlar) to zagadnienie gramatyczne w języku tureckim, klasyfikowane na poziomie podstawowym (A1) według standardu CEFR. Adjectives precede nouns and do not change for agreement. Common pairs: büyük/küçük (big/small), iyi/kötü (good/bad), sıcak/soğuk (hot/cold).

Pozdrowienia i wyrażenia (po turecki: Selamlaşma ve İfadeler) to zagadnienie gramatyczne w języku tureckim, klasyfikowane na poziomie podstawowym (A1) według standardu CEFR. Podstawowe zwroty: merhaba (cześć/dzień dobry), günaydın (dzień dobry rano), iyi akşamlar (dobry wieczór), hoş geldiniz (witajcie), teşekkürler (dziękuję), lütfen (proszę).

Czterowariantowa harmonia samogłosek (po turecki: Dörtlü Ünlü Uyumu) to zagadnienie gramatyczne w języku tureckim, klasyfikowane na poziomie podstawowym (A1) według standardu CEFR. Niektóre przyrostki mają cztery warianty zależne od ostatniej samogłoski: ı/i/u/ü. Używa się ich w przyrostkach dzierżawczych, bierniku i czasie ciągłym. To bardziej szczegółowa zasada niż harmonia dwuwariantowa.

Harmonia spółgłosek (po turecki: Ünsüz Uyumu) to zagadnienie gramatyczne w języku tureckim, klasyfikowane na poziomie podstawowym (A1) według standardu CEFR. Przyrostki zaczynające się od d lub g zmieniają się w t albo k po bezdźwięcznych spółgłoskach (p, ç, t, k, f, h, s, ş). Występuje też udźwięcznienie spółgłoski końcowej: kitap → kitabı.

Podawanie czasu i dat (po turecku: Saat ve Tarih) to zagadnienie gramatyczne w języku tureckim, klasyfikowane na poziomie podstawowym (A1) według standardu CEFR. Godzina: saat kaç? („która godzina?”), saat üç („trzecia”), buçuk („wpół do”), çeyrek („kwadrans”). Obejmuje też dni tygodnia i miesiące.

Basic Adverbs (po turecki: Temel Belirteçler) to zagadnienie gramatyczne w języku tureckim, klasyfikowane na poziomie podstawowym (A1) według standardu CEFR. Common adverbs: çok (very/much), az (little), hızlı (fast), yavaş (slow), iyi (well), kötü (badly), hep (always), hiç (never/ever).

Location and Directions (po turecki: Yer ve Yönler) to zagadnienie gramatyczne w języku tureckim, klasyfikowane na poziomie podstawowym (A1) według standardu CEFR. Location words: burada/burası (here), orada/orası (there), sağ (right), sol (left), ileri (forward), geri (back), yukarı (up), aşağı (down).

Zdania proste (po turecki: Basit Cümleler) to zagadnienie gramatyczne w języku tureckim, klasyfikowane na poziomie podstawowym (A1) według standardu CEFR. Turecki ma szyk SOV (podmiot–dopełnienie–orzeczenie). Czasownik zwykle stoi na końcu, a określenia poprzedzają wyraz, który opisują. Zrozumienie tego podstawowego szyku jest kluczowe.

Zaimki nieokreślone (po turecki: Belirsizlik Zamirleri) to zagadnienie gramatyczne w języku tureckim, klasyfikowane na poziomie podstawowym (A1) według standardu CEFR. Zaimki nieokreślone: bir şey (coś), hiçbir şey (nic), birisi/biri (ktoś), hiç kimse (nikt), her şey (wszystko), herkes (wszyscy/każdy).

Colors and Shapes (po turecki: Renkler ve Şekiller) to zagadnienie gramatyczne w języku tureckim, klasyfikowane na poziomie podstawowym (A1) według standardu CEFR. Basic colors: kırmızı (red), mavi (blue), yeşil (green), sarı (yellow), beyaz (white), siyah (black). Colors function as adjectives before nouns.

Rodzina i zawody (po turecki: Aile ve Meslekler) to zagadnienie gramatyczne w języku tureckim, klasyfikowane na poziomie podstawowym (A1) według standardu CEFR. Nazwy członków rodziny: anne (matka), baba (ojciec), kardeş (rodzeństwo), abi/abla (starszy brat/siostra). Częste zawody: öğretmen (nauczyciel), doktor, mühendis (inżynier).

Daily Life Vocabulary (po turecki: Günlük Yaşam Sözcükleri) to zagadnienie gramatyczne w języku tureckim, klasyfikowane na poziomie podstawowym (A1) według standardu CEFR. Everyday vocabulary: yemek (food/eat), su (water), çay (tea), ekmek (bread), otobüs (bus), taksi (taxi), para (money), fiyat (price).

Wyrażenia ilościowe (po turecki: Miktar İfadeleri) to zagadnienie gramatyczne w języku tureckim, klasyfikowane na poziomie podstawowym (A1) według standardu CEFR. Wyrażanie ilości: çok (dużo/wiele), az (mało/niewiele), birkaç (kilka), biraz (trochę), hiç (żaden/jakikolwiek), kaç (ile), bazı (niektóre).

Aoryst (czas ogólny teraźniejszy) (po turecku: Geniş Zaman) to zagadnienie gramatyczne w języku tureckim, klasyfikowane na poziomie początkującym (A2) według standardu CEFR. Aoryst (-ir/-ır/-ur/-ür albo -er/-ar) wyraża czynności habitualne, prawdy ogólne, gotowość oraz przewidywania. Ma nieregularne przeczenie (-mez/-maz).

Czas przeszły (-di) (po turecki: Geçmiş Zaman (-di'li)) to zagadnienie gramatyczne w języku tureckim, klasyfikowane na poziomie początkującym (A2) według standardu CEFR. To określony czas przeszły (-di/-dı/-du/-dü oraz -ti/-tı/-tu/-tü zgodnie z harmonią spółgłoskową), używany dla zdarzeń widzianych lub pewnych.

Podstawowe przyrostki przypadków (po turecku: Temel Hal Ekleri) to zagadnienie gramatyczne w języku tureckim, klasyfikowane na poziomie początkującym (A2) według standardu CEFR. Turecki ma 6 przypadków: mianownik (bez przyrostka), biernik (-i), celownik (-e), miejscownik (-de), ablatyw (-den) i dopełniacz (-in). Przyrostki dostosowują się do harmonii samogłosek i spółgłosek.

Określony dopełnienie bliższe (biernik) (po turecku: Belirtili Nesne) to zagadnienie gramatyczne w języku tureckim, klasyfikowane na poziomie początkującym (A2) według standardu CEFR. Dopełnienia bliższe otrzymują biernik (-i/-ı/-u/-ü), gdy są określone lub konkretne. Nieokreślone dopełnienia nie mają oznaczenia przypadka (mianownik).

Czas przyszły (po turecki: Gelecek Zaman) to zagadnienie gramatyczne w języku tureckim, klasyfikowane na poziomie początkującym (A2) według standardu CEFR. Tworzy się go za pomocą -ecek/-acak oraz końcówek osobowych. Służy do mówienia o przyszłych działaniach, zamiarach i przewidywaniach.

Tryb życzący (życzenia) (po turecki: İstek Kipi) to zagadnienie gramatyczne w języku tureckim, klasyfikowane na poziomie początkującym (A2) według standardu CEFR. Tryb życzący (-e/-a plus końcówki osobowe) wyraża życzenia, propozycje i konstrukcje typu „zróbmy”. Pierwsza osoba liczby mnogiej jest bardzo częsta w propozycjach.

Tryb rozkazujący (po turecki: Emir Kipi) to zagadnienie gramatyczne w języku tureckim, klasyfikowane na poziomie początkującym (A2) według standardu CEFR. Rozkazy tworzy się za pomocą tematu czasownika (nieformalnie) albo przez dodanie -in/-ın (forma formalna lub liczba mnoga). Przeczenie tworzy się przez -me/-ma, a trzecia osoba przyjmuje -sin/-sın.

Basic Conjunctions (po turecki: Temel Bağlaçlar) to zagadnienie gramatyczne w języku tureckim, klasyfikowane na poziomie początkującym (A2) według standardu CEFR. Coordinating conjunctions: ve (and), veya/ya da (or), ama/fakat (but), çünkü (because). Turkish also uses suffix-based coordination.

Basic Converbs (po turecki: Temel Zarf-Fiiller) to zagadnienie gramatyczne w języku tureckim, klasyfikowane na poziomie początkującym (A2) według standardu CEFR. Converbs connect actions: -ip/-ıp (and then), -erek/-arak (by doing), -ince/-ınca (when/upon), -meden/-madan (without doing).

Basic Participles (po turecki: Temel Sıfat-Fiiller) to zagadnienie gramatyczne w języku tureckim, klasyfikowane na poziomie początkującym (A2) według standardu CEFR. Participles turn verbs into adjectives: -en/-an (one who does), -dik/-dık (that was done), -ecek/-acak (that will be done).

Rzeczowniki odczasownikowe (bezokoliczniki) (po turecki: İsim-Fiiller) to zagadnienie gramatyczne w języku tureckim, klasyfikowane na poziomie początkującym (A2) według standardu CEFR. Przyrostki rzeczowników odczasownikowych: -mek/-mak (bezokolicznik), -me/-ma (nazwa czynności), -iş/-ış (sposób wykonania). Używa się ich jako podmiotów, dopełnień albo z poimkami.

Złożenia rzeczownikowe (po turecku: İsim Tamlamaları) to zagadnienie gramatyczne w języku tureckim, klasyfikowane na poziomie początkującym (A2) według standardu CEFR. Istnieją trzy typy złożeń rzeczownikowych: określone (dopełniacz + dzierżawczość: annenin evi), nieokreślone (bez dopełniacza: okul bahçesi) oraz kwalifikujące (bez przyrostków: demir kapı).

Czas przeszły zapośredniczony (-miş) (po turecki: Duyulan Geçmiş Zaman) to zagadnienie gramatyczne w języku tureckim, klasyfikowane na poziomie średniozaawansowanym (B1) według standardu CEFR. Formy -miş/-mış/-muş/-müş wskazują na informację zasłyszaną, wywnioskowaną, zaskakującą albo niezaobserwowaną bezpośrednio. To jedna z kluczowych cech tureckiego systemu źródła informacji.

Kontrast czasów przeszłych (-di i -miş) (po turecki: Geçmiş Zaman Karşılaştırması) to zagadnienie gramatyczne w języku tureckim, klasyfikowane na poziomie średniozaawansowanym (B1) według standardu CEFR. Zestawia czas przeszły poświadczony (-di) z czasem zasłyszanym lub wywnioskowanym (-miş). To rozróżnienie źródła informacji wpływa na sposób przedstawiania faktów.

Tryb warunkowy (po turecki: Koşul Kipi (-se/-sa)) to zagadnienie gramatyczne w języku tureckim, klasyfikowane na poziomie średniozaawansowanym (B1) według standardu CEFR. Przyrostek warunkowy -se/-sa służy do tworzenia zdań z „jeśli”. Można go łączyć z różnymi czasami, aby wyrażać odmienne znaczenia warunkowe.

Necessity/Obligation (po turecki: Gereklilik Kipi) to zagadnienie gramatyczne w języku tureckim, klasyfikowane na poziomie średniozaawansowanym (B1) według standardu CEFR. Expressing necessity with -meli/-malı (should/must), gerek/lazım (necessary), zorunda (have to), şart (essential).

Wyrażanie zdolności i możliwości (-ebilmek) (po turecku: Yeterlilik Fiili) to zagadnienie gramatyczne w języku tureckim, klasyfikowane na poziomie średniozaawansowanym (B1) według standardu CEFR. Sufiks -ebil/-abil wyraża zdolność („potrafić”, „móc”) albo możliwość („może”). Negację tworzy się za pomocą -eme/-ama. Konstrukcja łączy się ze wszystkimi czasami.

Strona bierna (po turecki: Edilgen Çatı) to zagadnienie gramatyczne w języku tureckim, klasyfikowane na poziomie średniozaawansowanym (B1) według standardu CEFR. Stronę bierną tworzy się za pomocą -il/-ıl/-ul/-ül (po spółgłoskach) albo -n (po samogłoskach). W tureckim używa się jej częściej niż w angielskim, zwłaszcza w bezosobowych stwierdzeniach.

Strona sprawcza (po turecki: Ettirgen Çatı) to zagadnienie gramatyczne w języku tureckim, klasyfikowane na poziomie średniozaawansowanym (B1) według standardu CEFR. Przyrostki sprawcze (-dir/-dır/-tir/-tır, -t, -ir/-ır) oznaczają „sprawić, że ktoś coś zrobi” lub „zlecić komuś wykonanie czynności”. Mogą się też łączyć warstwowo, tworząc podwójną stronę sprawczą.

Strona zwrotna (po turecki: Dönüşlü Çatı) to zagadnienie gramatyczne w języku tureckim, klasyfikowane na poziomie średniozaawansowanym (B1) według standardu CEFR. Przyrostek zwrotny -in/-ın/-un/-ün wskazuje, że czynność dotyczy samego wykonawcy. Często takie formy zyskują też własne, utrwalone znaczenia.

Życzenia i pragnienia (po turecki: İstek ve Dilek İfadeleri) to zagadnienie gramatyczne w języku tureckim, klasyfikowane na poziomie średniozaawansowanym (B1) według standardu CEFR. Wyrażanie życzeń za pomocą keşke (gdyby tylko), -se/-sa + -di (życzenie dotyczące teraźniejszości), istemek (chcieć) oraz różnych konstrukcji życzeniowych.

Comparatives and Superlatives (po turecki: Karşılaştırma) to zagadnienie gramatyczne w języku tureckim, klasyfikowane na poziomie średniozaawansowanym (B1) według standardu CEFR. Comparatives use daha (more) + adjective + ablative (-den). Superlatives use en (most). No suffix changes on adjectives.

Zdania rzeczownikowe (po turecki: İsim Cümleleri) to zagadnienie gramatyczne w języku tureckim, klasyfikowane na poziomie średniozaawansowanym (B1) według standardu CEFR. Zdania rzeczownikowe tworzy się za pomocą -dik/-dık + zaimek dzierżawczy (że...) oraz -me/-ma + zaimek dzierżawczy (czynność robienia). Są niezbędne do tworzenia złożonych zdań.

Mowa zależna (po turecki: Dolaylı Anlatım) to zagadnienie gramatyczne w języku tureckim, klasyfikowane na poziomie średniozaawansowanym (B1) według standardu CEFR. Służy do przekazywania cudzych wypowiedzi za pomocą form -dik/-dığını/-diğini albo cytatu bezpośredniego z diye. W tureckim zmiana czasu jest zwykle mniejsza niż w angielskim.

Połączenia czasowników modalnych (po turecki: Kiplik Bileşimleri) to zagadnienie gramatyczne w języku tureckim, klasyfikowane na poziomie średniozaawansowanym (B1) według standardu CEFR. Łączenie znaczeń modalnych: -ebilirdi (mógł był), -emeliydi (powinien był), -ecekti (miał zamiar / miał coś zrobić). Formy modalne w przeszłości wyrażają niespełnione oczekiwania.

Advanced Participles (po turecki: İleri Düzey Ortaçlar) to zagadnienie gramatyczne w języku tureckim, klasyfikowane na poziomie wyższym średniozaawansowanym (B2) według standardu CEFR. Complex participle constructions: -miş/-mış (having done), -er/-ar...mez/-maz (as soon as), relative clause stacking.

Zaawansowane formy imiesłowowe (po turecki: İleri Düzey Zarf-Fiiller) to zagadnienie gramatyczne w języku tureckim, klasyfikowane na poziomie wyższym średniozaawansowanym (B2) według standardu CEFR. Obejmuje bardziej złożone formy: -dikçe/-dıkça („im bardziej”), -eli/-alı („od kiedy coś się dzieje”), -esiye/-asıya („aż do granicy czegoś”) oraz -cesine/-casına („jak gdyby”).

Złożone tryby warunkowe (po turecki: İleri Düzey Koşul Yapıları) to zagadnienie gramatyczne w języku tureckim, klasyfikowane na poziomie wyższym średniozaawansowanym (B2) według standardu CEFR. Nierealne/kontrfaktyczne zdania warunkowe: warunek przeszły (-seydim + -di/rdı), warunek zaprzeszły (-seydim + -miş olurdu).

Łączone przyrostki strony (po turecki: Bileşik Çatı Ekleri) to zagadnienie gramatyczne w języku tureckim, klasyfikowane na poziomie wyższym średniozaawansowanym (B2) według standardu CEFR. Łączenie przyrostków strony: kauzatywno-biernej (zlecenie wykonania czegoś), wzajemno-kauzatywnej itd. Kolejność ma znaczenie.

Modalność i ewidencjalność (po turecki: Kiplik ve Kanıtsallık) to zagadnienie gramatyczne w języku tureckim, klasyfikowane na poziomie wyższym średniozaawansowanym (B2) według standardu CEFR. Niuansowane znaczenia modalne: modalność epistemiczna kontra modalność deontyczna, kontrasty ewidencjalne i nakładanie form modalnych (-ebilirmiş, -meliymiş).

Compound Tenses (po turecki: Bileşik Zamanlar) to zagadnienie gramatyczne w języku tureckim, klasyfikowane na poziomie wyższym średniozaawansowanym (B2) według standardu CEFR. Combining tense markers: past continuous (-iyordu), past future (-ecekti), habitual past (-irdi), narrative past (-mıştı).

Word Order Variations (po turecki: Söz Dizimi Çeşitlemeleri) to zagadnienie gramatyczne w języku tureckim, klasyfikowane na poziomie wyższym średniozaawansowanym (B2) według standardu CEFR. While Turkish is SOV, word order varies for emphasis and focus. Topic-comment structure, focus positions, and scrambling.

Akcent zdaniowy i fokus (po turecki: Tümce Vurgusu ve Odak) to zagadnienie gramatyczne w języku tureckim, klasyfikowane na poziomie wyższym średniozaawansowanym (B2) według standardu CEFR. Pozycja fokusu w tureckim: akcentowany element stawia się bezpośrednio przed czasownikiem. Struktura informacyjna: temat, fokus i tło.

Modalność relacjonowana (po turecku: Aktarımlı Kiplik) to zagadnienie gramatyczne w języku tureckim, klasyfikowane na poziomie wyższym średniozaawansowanym (B2) według standardu CEFR. Formy modalne ze znaczeniem relacjonowania lub zasłyszenia, takie jak -abilirmiş, -meliymiş, -ecekmiş. Dodanie ewidencjalnego -miş do znaczeń modalnych wskazuje na informację z drugiej ręki.

Język formalny i urzędowy (po turecki: Resmî Dil) to zagadnienie gramatyczne w języku tureckim, klasyfikowane na poziomie zaawansowanym (C1) według standardu CEFR. Obejmuje biurokratyczny i formalny turecki: urzędowe przyrostki (-dır/-dir do stwierdzeń), formalne słownictwo, konstrukcje bierne i konwencje pism urzędowych.

Complex nominal constructions: -iş (manner of doing), -im/-ım (instance), stacked nominalizations, abstract noun formation.

Zaawansowane spójniki (po turecku: İleri Düzey Bağlaçlar) to zagadnienie gramatyczne w języku tureckim, klasyfikowane na poziomie zaawansowanym (C1) według standardu CEFR. Obejmuje literackie i formalne łączniki, takie jak oysa/halbuki („podczas gdy”, „natomiast”), ne var ki („jednak”), kaldı ki („co więcej”), üstelik („ponadto”) oraz nitekim („rzeczywiście”, „w istocie”).

Tytuły i formy zwracania się (po turecki: Unvan ve Hitap Şekilleri) to zagadnienie gramatyczne w języku tureckim, klasyfikowane na poziomie zaawansowanym (C1) według standardu CEFR. Zwroty formalne: tytuły zawodowe, użycie Bey/Hanım, formy grzecznościowe w różnych kontekstach, rejestr formalny i rejestr nieformalny.

Wyrażenia idiomatyczne (po turecki: Deyimler) to zagadnienie gramatyczne w języku tureckim, klasyfikowane na poziomie zaawansowanym (C1) według standardu CEFR. Tureckie idiomy używają części ciała, kolorów i popularnych motywów. Wiele z nich zawiera söz (słowo), göz (oko), el (ręka), ayak (stopa).

Przysłowia (po turecku: Atasözleri) to zagadnienie gramatyczne w języku tureckim, klasyfikowane na poziomie zaawansowanym (C1) według standardu CEFR. Tradycyjne tureckie przysłowia przekazujące mądrość. Często używają archaicznej gramatyki lub słownictwa zachowanego w stałych wyrażeniach.

Zaawansowane słowotwórstwo (po turecku: İleri Düzey Sözcük Yapısı) to zagadnienie gramatyczne w języku tureckim, klasyfikowane na poziomie zaawansowanym (C1) według standardu CEFR. Obejmuje produktywne przyrostki słowotwórcze, takie jak -lik/-lık (rzeczowniki abstrakcyjne), -ci/-cı (wykonawca lub osoba związana z czynnością), -siz/-sız (bez czegoś) oraz -li/-lı (z czymś, mający daną cechę). Dzięki nim można budować złożone wyrazy od prostych rdzeni.

Język literacki (po turecku: Edebiyat Dili) to zagadnienie gramatyczne w języku tureckim, klasyfikowane na poziomie zaawansowanym (C1) według standardu CEFR. Literacki turecki obejmuje poetyckie inwersje, archaiczne przyrostki (-dır dla emfazy), długie zdania złożone oraz estetyczny dobór słów w prozie i poezji.

Struktury archaiczne (po turecku: Eskicil Yapılar) to zagadnienie gramatyczne w języku tureckim, klasyfikowane na poziomie biegłym (C2) według standardu CEFR. To elementy osmańskie i literackie: perskie/arabskie konstrukcje izafet, dawne formy czasownikowe oraz archaiczne słownictwo zachowane w kontekstach formalnych i literackich.

Dialekty i zróżnicowanie regionalne (po turecki: Ağız ve Lehçe) to zagadnienie gramatyczne w języku tureckim, klasyfikowane na poziomie biegłym (C2) według standardu CEFR. Obejmuje regionalne odmiany tureckiego, takie jak cechy rumelijskie, czarnomorskie czy wschodnioanatolijskie. Ważniejsze jest tu rozumienie niż aktywne używanie.

Turecki potoczny (po turecku: Konuşma Dili) to zagadnienie gramatyczne w języku tureckim, klasyfikowane na poziomie biegłym (C2) według standardu CEFR. Nieformalny turecki mówiony obejmuje opuszczanie spółgłosek i samogłosek, slang, wypełniacze, znaczniki dyskursu oraz potoczne formy pytań.

Typy tekstów i rejestry (po turecku: Metin Türleri ve Üsluplar) to zagadnienie gramatyczne w języku tureckim, klasyfikowane na poziomie biegłym (C2) według standardu CEFR. To opanowanie różnych typów tekstów: pisma akademickiego, dziennikarstwa, tureckiego języka prawniczego, stylu literackiego i języka reklamy.

Struktury retoryczne (po turecku: Retorik Yapılar) to zagadnienie gramatyczne w języku tureckim, klasyfikowane na poziomie biegłym (C2) według standardu CEFR. Są to środki perswazyjne i literackie: pytania retoryczne, paralelizm, konstrukcje emfatyczne oraz składniowe warianty literackiego tureckiego.

Słownictwo osmańskotureckie (po turecku: Osmanlıca Kelimeler) to zagadnienie gramatyczne w języku tureckim, klasyfikowane na poziomie biegłym (C2) według standardu CEFR. Są to zapożyczenia arabskie i perskie z epoki osmańskiej, wciąż używane we współczesnym tureckim, zwłaszcza w kontekstach formalnych, prawnych i literackich. Zrozumienie etymologii ułatwia rozumienie tekstów.

Strategie pragmatyczne (po turecki: Edimbilim Stratejileri) to zagadnienie gramatyczne w języku tureckim, klasyfikowane na poziomie biegłym (C2) według standardu CEFR. Obejmuje pośrednie akty mowy, strategie grzecznościowe, łagodzenie wypowiedzi i ochronę twarzy w tureckim. Dotyczy też norm kulturowych związanych z prośbami, odmową i wyrażaniem niezgody.