Gramatyka szwedzki

Zaimki osobowe (Personliga Pronomen) to zagadnienie gramatyczne w języku szwedzkim, klasyfikowane na poziomie podstawowym (A1) według skali CEFR. Zaimki podmiotowe (jag, du, han/hon/hen/den/det, vi, ni, de) w tym neutralny płciowo 'hen'. Podstawa koniugacji czasowników.

Rodzaj rzeczownika (en/ett) (Substantivens Genus) to zagadnienie gramatyczne w języku szwedzkim, klasyfikowane na poziomie podstawowym (A1) według skali CEFR. Szwedzkie rzeczowniki należą albo do grupy 'en-słów' (rodzaj wspólny) albo do grupy 'ett-słów' (rodzaj nijaki). Około 75% to en-słowa. Rodzaj wpływa na rodzajniki i zgodność przymiotnika.

Forma określona (rodzajnik przyrostkowy) (Bestämd Form) to zagadnienie gramatyczne w języku szwedzkim, klasyfikowane na poziomie podstawowym (A1) według skali CEFR. Szwedzki dodaje rodzajnik określony jako przyrostek: -en/-n dla rzeczowników typu en oraz -et/-t dla rzeczowników typu ett. W liczbie mnogiej forma określona używa końcówek -na/-en/-a.

Tworzenie liczby mnogiej (Pluralbildning) to zagadnienie gramatyczne w języku szwedzkim, klasyfikowane na poziomie podstawowym (A1) według skali CEFR. Istnieje pięć głównych wzorców liczby mnogiej: -or (en flicka→flickor), -ar (en bil→bilar), -er (en student→studenter), -n (ett äpple→äpplen) oraz forma zerowa (ett barn→barn).

Vara (być) (Verbet Vara) to zagadnienie gramatyczne w języku szwedzkim, klasyfikowane na poziomie podstawowym (A1) według skali CEFR. Nieregularny czasownik 'vara' (być): är (czas teraźniejszy), var (czas przeszły). Ta sama forma dla wszystkich osób. Niezbędny do wyrażania tożsamości, miejsca i opisu.

Ha (mieć) (Verbet Ha) to zagadnienie gramatyczne w języku szwedzkim, klasyfikowane na poziomie podstawowym (A1) według skali CEFR. Czasownik „ha” (mieć): har (czas teraźniejszy), hade (czas przeszły). Używany do wyrażania posiadania oraz jako czasownik posiłkowy w czasach perfectum.

Czas teraźniejszy (grupy czasowników) (Presens) to zagadnienie gramatyczne w języku szwedzkim, klasyfikowane na poziomie podstawowym (A1) według skali CEFR. Cztery grupy czasowników w czasie teraźniejszym: Grupa 1 (-ar: talar), Grupa 2a (-er: läser), Grupa 2b (-er: köper), Grupa 3 (-r: bor). Ta sama forma dla wszystkich osób.

Zgodność przymiotnika (Adjektivets Böjning) to zagadnienie gramatyczne w języku szwedzkim, klasyfikowane na poziomie podstawowym (A1) według skali CEFR. Przymiotniki uzgadniają się z rodzajem i liczbą rzeczownika: forma podstawowa występuje przy rzeczownikach typu en, końcówka -t przy rzeczownikach typu ett, a -a w liczbie mnogiej i przy rzeczownikach określonych.

Podstawowy szyk zdania (Ordföljd) to zagadnienie gramatyczne w języku szwedzkim, klasyfikowane na poziomie podstawowym (A1) według skali CEFR. Szwedzki stosuje szyk V2: czasownik zawsze zajmuje drugie miejsce w zdaniach oznajmujących. Inwersja podmiotu i orzeczenia następuje, gdy inne wyrażenie otwiera zdanie.

Negacja z inte (Negation med Inte) to zagadnienie gramatyczne w języku szwedzkim, klasyfikowane na poziomie podstawowym (A1) według skali CEFR. Negacja z „inte” (nie), umieszczana po czasowniku w zdaniach głównych i przed czasownikiem w zdaniach podrzędnych.

Tworzenie pytań (Frågor) to zagadnienie gramatyczne w języku szwedzkim, klasyfikowane na poziomie podstawowym (A1) według skali CEFR. Pytania rozstrzygnięcia stosują szyk z czasownikiem na początku. Słowa pytające: vad (co), vem (kto), var (gdzie), när (kiedy), hur (jak), varför (dlaczego).

Zaimki dzierżawcze (Possessiva Pronomen) to zagadnienie gramatyczne w języku szwedzkim, klasyfikowane na poziomie podstawowym (A1) według skali CEFR. Zaimki dzierżawcze zgadzają się z posiadanym rzeczownikiem: min/mitt/mina, din/ditt/dina, hans/hennes/dess, vår/vårt/våra, er/ert/era, deras.

Podstawowe przyimki (Prepositioner) to zagadnienie gramatyczne w języku szwedzkim, klasyfikowane na poziomie podstawowym (A1) według skali CEFR. Popularne przyimki: i (w), på (na/przy), till (do), från (od/z), med (z), för (dla/za), av (z/przez), om (o/wokół).

Numbers and Time (Tal och Tid) to zagadnienie gramatyczne w języku szwedzkim, klasyfikowane na poziomie podstawowym (A1) według skali CEFR. Obejmuje liczebniki główne od 0 do 100, liczebniki porządkowe, podawanie godziny (klockan), dni tygodnia, miesiące i pory roku.

Czasowniki modalne (Modala Verb) to zagadnienie gramatyczne w języku szwedzkim, klasyfikowane na poziomie podstawowym (A1) według skali CEFR. Czasowniki modalne: kan (móc), vill (chcieć), ska (mieć zamiar/będzie), måste (musieć), får (wolno/dostać), behöver (potrzebować). Łączone z bezokolicznikiem bez 'att'.

Zaimki wskazujące (Demonstrativa Pronomen) to zagadnienie gramatyczne w języku szwedzkim, klasyfikowane na poziomie podstawowym (A1) według skali CEFR. Zaimki wskazujące: den/det/de här (ten/ta/to/ci/te), den/det/de där (tamten/tamta/tamto/tamci/tamte). Zgadzają się w rodzaju i liczbie z rzeczownikiem.

Bezokolicznik z att (Infinitiv med Att) to zagadnienie gramatyczne w języku szwedzkim, klasyfikowane na poziomie podstawowym (A1) według skali CEFR. Znacznik bezokolicznika „att” przed czasownikami, podobny do polskiego „żeby” lub angielskiego „to”. Pomija się go po czasownikach modalnych. Występuje w konstrukcjach takich jak „försöker att” i „börjar att”.

Det finns (There is/are) (Det finns) to zagadnienie gramatyczne w języku szwedzkim, klasyfikowane na poziomie podstawowym (A1) według skali CEFR. 'Det finns' to konstrukcja egzystencjalna (jest/są). Używaj 'Det är' dla stanów tymczasowych, a 'det finns' dla ogólnego istnienia.

Podstawowe spójniki (Grundläggande Konjunktioner) to zagadnienie gramatyczne w języku szwedzkim, klasyfikowane na poziomie podstawowym (A1) według skali CEFR. Spójniki współrzędne: och (i), men (ale), eller (albo/lub), för (bo/ponieważ), så (więc). Nie wywołują inwersji.

Regularne klasy czasowników (Regelbundna Verb) to zagadnienie gramatyczne w języku szwedzkim, klasyfikowane na poziomie podstawowym (A1) według skali CEFR. Cztery grupy czasowników: Grupa 1 (-ade/-at), Grupa 2a (-de/-t), Grupa 2b (-te/-t), Grupa 3 (-dde/-tt). Regularne wzorce czasu przeszłego i supinum.

Podmiot formalny 'det' (Formellt Subjekt Det) to zagadnienie gramatyczne w języku szwedzkim, klasyfikowane na poziomie podstawowym (A1) według skali CEFR. Użycie 'det' jako podmiot formalny w wyrażeniach pogodowych, czasowych i bezosobowych: 'det regnar', 'det är kallt', 'det tar tid'.

Pospolite czasowniki nieregularne (Vanliga Oregelbundna Verb) to zagadnienie gramatyczne w języku szwedzkim, klasyfikowane na poziomie podstawowym (A1) według skali CEFR. Mocne czasowniki ze zmianą samogłoski: gå/gick/gått, se/såg/sett, komma/kom/kommit, göra/gjorde/gjort, vara/var/varit.

Podwójna określoność (Dubbel Bestämning) to zagadnienie gramatyczne w języku szwedzkim, klasyfikowane na poziomie podstawowym (A1) według skali CEFR. Gdy przymiotnik określa rzeczownik w formie określonej, szwedzki używa zarówno osobnego rodzajnika (den/det/de), jak i końcówki określonej rzeczownika: „den stora bilen”.

Wyrażanie upodobań i preferencji (Att Tycka om) to zagadnienie gramatyczne w języku szwedzkim, klasyfikowane na poziomie podstawowym (A1) według skali CEFR. Wyrażanie preferencji: „tycka om” (lubić), „älska” (kochać/uwielbiać), „föredra” (woleć), „gilla” (lubić, potocznie).

Place Adverbs (Här/Där/Hem) (Platsadverb) to zagadnienie gramatyczne w języku szwedzkim, klasyfikowane na poziomie podstawowym (A1) według skali CEFR. Place adverbs distinguishing location from direction: här/hit, där/dit, hemma/hem, ute/ut, inne/in, uppe/upp, nere/ner.

Pozdrowienia i podstawowe zwroty (Hälsningar och Grundläggande Uttryck) to zagadnienie gramatyczne w języku szwedzkim, klasyfikowane na poziomie podstawowym (A1) według skali CEFR. Niezbędne pozdrowienia i uprzejme zwroty: hej (cześć), god morgon (dzień dobry rano), hej då (do widzenia), tack (dziękuję), ursäkta (przepraszam).

Liczebniki porządkowe (Ordningstal) to zagadnienie gramatyczne w języku szwedzkim, klasyfikowane na poziomie podstawowym (A1) według skali CEFR. Liczebniki porządkowe: första, andra/andre, tredje, fjärde... Używa się ich przy datach, piętrach i kolejności. „Andra/andre” zmienia się zależnie od rodzaju.

Wyrażanie potrzeby i chęci (Att Behöva och Vilja) to zagadnienie gramatyczne w języku szwedzkim, klasyfikowane na poziomie podstawowym (A1) według skali CEFR. Potrzeby wyraża się za pomocą „behöva” (potrzebować), „vilja ha” (chcieć mieć) i „ha lust att” (mieć ochotę). To częste konstrukcje codzienne.

Czasowniki zwrotno-wzajemne z -s (S-verb) to zagadnienie gramatyczne w języku szwedzkim, klasyfikowane na poziomie podstawowym (A1) według skali CEFR. Popularne czasowniki kończące się na -s o znaczeniu wzajemnym lub zbliżonym do strony biernej: träffas (spotykać się), tyckas (zdawać się), finnas (istnieć), lyckas (udać się).

På czy i (miejsce) (På eller I) to zagadnienie gramatyczne w języku szwedzkim, klasyfikowane na poziomie podstawowym (A1) według skali CEFR. Wybór między „på” i „i” przy miejscach: i staden (w mieście), på landet (na wsi), i skolan (w szkole), på jobbet (w pracy).

Czas przeszły (Preteritum) to zagadnienie gramatyczne w języku szwedzkim, klasyfikowane na poziomie początkującym (A2) według skali CEFR. Formy czasu przeszłego: Grupa 1 (-ade), Grupa 2a (-de), Grupa 2b (-te), Grupa 3 (-dde), czasowniki nieregularne. Wskazuje czynności zakończone w przeszłości.

Czas przeszły złożony (Perfekt) to zagadnienie gramatyczne w języku szwedzkim, klasyfikowane na poziomie początkującym (A2) według skali CEFR. Tworzony za pomocą 'har' + supinum. Końcówki supinum: -at (grupa 1), -t (grupa 2), -tt (grupa 3), nieregularne. Używany do przeszłości mającej związek z teraźniejszością.

Czasowniki zwrotne (Reflexiva Verb) to zagadnienie gramatyczne w języku szwedzkim, klasyfikowane na poziomie początkującym (A2) według skali CEFR. Czasowniki używane z zaimkami zwrotnymi (sig, mig, dig): tvätta sig (myć się), känna sig (czuć się), sätta sig (siadać).

Zaimki w dopełnieniu (Objektspronomen) to zagadnienie gramatyczne w języku szwedzkim, klasyfikowane na poziomie początkującym (A2) według skali CEFR. Formy dopełnienia: mig, dig, honom/henne/den/det, oss, er, dem. Używane jako dopełnienie bliższe i dalsze.

Zdania podrzędne (Bisatser) to zagadnienie gramatyczne w języku szwedzkim, klasyfikowane na poziomie początkującym (A2) według skali CEFR. Zdania podrzędne z att (że), om (jeśli/czy), när (kiedy), medan (podczas gdy), eftersom (ponieważ). Uwaga: reguła BIFF — przysłówek przed czasownikiem.

Czasowniki frazowe z partykułą (Partikelverb) to zagadnienie gramatyczne w języku szwedzkim, klasyfikowane na poziomie początkującym (A2) według skali CEFR. Czasowniki z oddzielnymi partykułami, które zmieniają znaczenie: gå ut (wyjść), komma tillbaka (wrócić), stänga av (wyłączyć). Partykuła jest akcentowana.

Stopniowanie przymiotników (Komparation av Adjektiv) to zagadnienie gramatyczne w języku szwedzkim, klasyfikowane na poziomie początkującym (A2) według skali CEFR. Formy stopnia wyższego (-are) i najwyższego (-ast). Formy nieregularne: bra→bättre→bäst, dålig→sämre→sämst. „Mer/mest” stosuje się przy długich przymiotnikach.

Dopełniacz z -s (Genitiv) to zagadnienie gramatyczne w języku szwedzkim, klasyfikowane na poziomie początkującym (A2) według skali CEFR. Posiadanie oznacza się przez dodanie -s do posiadacza, bez apostrofu: Annas bok, Sveriges huvudstad, pojkens hund.

Wyrażenia czasowe (Tidsuttryck) to zagadnienie gramatyczne w języku szwedzkim, klasyfikowane na poziomie początkującym (A2) według skali CEFR. Łączniki czasu: igår (wczoraj), imorgon (jutro), om en stund (za chwilę), för...sedan (temu), i...tid (przez...czas).

Quantity and Partitives (Mängduttryck) to zagadnienie gramatyczne w języku szwedzkim, klasyfikowane na poziomie początkującym (A2) według skali CEFR. Wyrażanie ilości: lite (trochę), mycket/många (dużo/wiele), tillräckligt (wystarczająco), för (za). 'Mycket' używa się z rzeczownikami niepoliczalnymi, 'många' z policzalnymi.

Czasowniki modalne w czasie przeszłym (Modala Verb i Preteritum) to zagadnienie gramatyczne w języku szwedzkim, klasyfikowane na poziomie początkującym (A2) według skali CEFR. Czas przeszły czasowników modalnych: kunde (mógł/mogła), ville (chciał/chciała), skulle (miał/miała), var tvungen att (musiał/musiała). Używa się ich do mówienia o przeszłej zdolności, zamiarze i obowiązku.

Czas przyszły (Futurum) to zagadnienie gramatyczne w języku szwedzkim, klasyfikowane na poziomie średnio zaawansowanym (B1) według skali CEFR. Przyszłość wyrażana za pomocą 'ska' + bezokolicznik (zamiar/plan), 'kommer att' + bezokolicznik (przewidywanie) lub czasu teraźniejszego z przysłówkiem czasu.

Czas zaprzeszły (Pluskvamperfekt) to zagadnienie gramatyczne w języku szwedzkim, klasyfikowane na poziomie średnio zaawansowanym (B1) według skali CEFR. Tworzony za pomocą 'hade' + supinum. Używany do czynności zakończonych przed inną czynnością w przeszłości.

Tryb warunkowy (Konditionalis) to zagadnienie gramatyczne w języku szwedzkim, klasyfikowane na poziomie średnio zaawansowanym (B1) według skali CEFR. Tworzony za pomocą 'skulle' + bezokolicznik. Używany do sytuacji hipotetycznych, grzecznych próśb i przyszłości w mowie zależnej.

Tryb rozkazujący (Imperativ) to zagadnienie gramatyczne w języku szwedzkim, klasyfikowane na poziomie średnio zaawansowanym (B1) według skali CEFR. Forma rozkazu tworzona od tematu czasownika. Grupa 1: -a (tala!), grupy 2–4: sam temat (läs!, skriv!). Formy grzecznościowe z 'kan/skulle du'.

Zdania względne (Relativsatser) to zagadnienie gramatyczne w języku szwedzkim, klasyfikowane na poziomie średnio zaawansowanym (B1) według skali CEFR. Zaimki względne to: som (kto/który/że — najczęstszy), vars (czyj) oraz vilken/vilket/vilka (który — formalnie). „Som” można pominąć, gdy jest dopełnieniem.

S-Passive (S-passiv) to zagadnienie gramatyczne w języku szwedzkim, klasyfikowane na poziomie średnio zaawansowanym (B1) według skali CEFR. Strona bierna tworzy się przez dodanie -s do czasownika: byggas (być budowanym), säljas (być sprzedawanym). Często stosowana w piśmiennictwie formalnym i na tablicach informacyjnych.

Czasowniki deponencjalne (Deponensverb) to zagadnienie gramatyczne w języku szwedzkim, klasyfikowane na poziomie średnio zaawansowanym (B1) według skali CEFR. Czasowniki o formie biernej, ale znaczeniu czynnym: hoppas (mieć nadzieję), lyckas (udać się), minnas (pamiętać), andas (oddychać), fattas (brakować).

Tworzenie i pozycja przysłówków (Adverb) to zagadnienie gramatyczne w języku szwedzkim, klasyfikowane na poziomie średnio zaawansowanym (B1) według skali CEFR. Przysłówki tworzone od przymiotników przez dodanie -t: snabb→snabbt. Pozycja: po czasowniku w zdaniu głównym, przed czasownikiem w zdaniu podrzędnym (BIFF).

Konstrukcje bezosobowe (Opersonliga Konstruktioner) to zagadnienie gramatyczne w języku szwedzkim, klasyfikowane na poziomie średnio zaawansowanym (B1) według skali CEFR. Wyrażenia bezosobowe tworzy się z „man” (ogólne „ktoś/każdy”), „det” + strona bierna oraz ze stałymi zwrotami. „Man” jest zaimkiem ogólnym używanym przy zasadach i normach.

Spójniki czasowe (Tidskonjunktioner) to zagadnienie gramatyczne w języku szwedzkim, klasyfikowane na poziomie średnio zaawansowanym (B1) według skali CEFR. Spójniki czasowe: när (kiedy), medan (podczas gdy), innan/före (zanim/przed), efter att (po tym jak), sedan (odkąd), tills (dopóki).

Pytania zależne (Indirekta Frågor) to zagadnienie gramatyczne w języku szwedzkim, klasyfikowane na poziomie średnio zaawansowanym (B1) według skali CEFR. Pytania zależne z 'om' (tak/nie) lub ze słowami pytającymi. Stosuje się szyk zdania podrzędnego (reguła BIFF).

Zaawansowane spójniki (Avancerade Konjunktioner) to zagadnienie gramatyczne w języku szwedzkim, klasyfikowane na poziomie średnio zaawansowanym (B1) według skali CEFR. Spójniki podrzędne: trots att (chociaż), om inte (chyba że/jeśli nie), antingen...eller (albo...albo), varken...eller (ani...ani).

Typy zdań podrzędnych (Bisatstyper) to zagadnienie gramatyczne w języku szwedzkim, klasyfikowane na poziomie wyższym średnio zaawansowanym (B2) według skali CEFR. Rozróżnianie zdań dopełnieniowych (att...), okolicznikowych (eftersom/medan/trots att...) i względnych. Każdy typ ma inne konsekwencje dla szyku wyrazów.

Odniesienie zaimkowe (Den/Det/De) (Pronomenreferens) to zagadnienie gramatyczne w języku szwedzkim, klasyfikowane na poziomie wyższym średnio zaawansowanym (B2) według skali CEFR. Użycie den/det/de jako zaimków anaforycznych odnoszących się do wcześniej wymienionych rzeczowników. 'Det' jako podmiot formalny i w zdaniach rozszczepionych.

Strona bierna z bli (Bli-passiv) to zagadnienie gramatyczne w języku szwedzkim, klasyfikowane na poziomie wyższym średnio zaawansowanym (B2) według skali CEFR. Strona bierna z 'bli' + imiesłów bierny kładzie nacisk na czynność/zmianę. Różni się od strony biernej na -s (stan/proces) i strony biernej z vara (rezultat).

Tryb łączący (Konjunktiv) to zagadnienie gramatyczne w języku szwedzkim, klasyfikowane na poziomie wyższym średnio zaawansowanym (B2) według skali CEFR. Rzadki we współczesnym szwedzkim, występuje głównie w stałych wyrażeniach: leve kungen (niech żyje król), vare sig (czy), må så vara (niech tak będzie).

Mowa zależna (Indirekt Tal) to zagadnienie gramatyczne w języku szwedzkim, klasyfikowane na poziomie wyższym średnio zaawansowanym (B2) według skali CEFR. Mowa zależna ze zmianą czasu i zmianą zaimków. 'Att' często pomijane po czasownikach mówienia/myślenia.

Zdania warunkowe (Konditionalsatser) to zagadnienie gramatyczne w języku szwedzkim, klasyfikowane na poziomie wyższym średnio zaawansowanym (B2) według skali CEFR. Warunki realne (om + czas teraźniejszy), warunki nierzeczywiste w teraźniejszości (om + preteritum, skulle), warunki nierzeczywiste w przeszłości (om + hade + supinum, skulle ha).

Okoliczniki zdaniowe (Satsadverbial) to zagadnienie gramatyczne w języku szwedzkim, klasyfikowane na poziomie wyższym średnio zaawansowanym (B2) według skali CEFR. Przysłówki odnoszące się do całego zdania: kanske (może), tyvärr (niestety), faktiskt (faktycznie). Ich pozycja wpływa na znaczenie i akcent wypowiedzi.

Złożenia wyrazowe (Sammansatta Ord) to zagadnienie gramatyczne w języku szwedzkim, klasyfikowane na poziomie wyższym średnio zaawansowanym (B2) według skali CEFR. Szwedzki chętnie tworzy złożenia wyrazowe: järnvägsstation (stacja kolejowa). Ostatni człon określa rodzaj gramatyczny. Łącznik -s- jest powszechny.

Strona bierna z vara (statyczna) (Vara-passiv) to zagadnienie gramatyczne w języku szwedzkim, klasyfikowane na poziomie wyższym średnio zaawansowanym (B2) według skali CEFR. Strona bierna z 'vara' + imiesłów bierny opisuje stan/rezultat. Różni się od strony biernej z bli (czynność) i strony biernej na -s (proces).

Infinitive Constructions (Infinitivkonstruktioner) to zagadnienie gramatyczne w języku szwedzkim, klasyfikowane na poziomie wyższym średnio zaawansowanym (B2) według skali CEFR. Złożone frazy bezokolicznikowe: 'för att' (żeby), 'utan att' (bez), 'istället för att' (zamiast). Konstrukcje wyrażające cel i sposób.

Konstrukcje kauzatywne (Kausativa Konstruktioner) to zagadnienie gramatyczne w języku szwedzkim, klasyfikowane na poziomie wyższym średnio zaawansowanym (B2) według skali CEFR. Wyrażanie, że ktoś powoduje jakieś działanie: „få någon att” (sprawić, by ktoś coś zrobił), „låta någon” (pozwolić komuś), „be någon att” (poprosić kogoś, by coś zrobił).

Imiesłów teraźniejszy (Presens Particip) to zagadnienie gramatyczne w języku szwedzkim, klasyfikowane na poziomie zaawansowanym (C1) według skali CEFR. Tworzony za pomocą -ande/-ende: talande (mówiący), läsande (czytający). Używany jako przymiotnik, przysłówek lub w konstrukcjach progresywnych.

Imiesłów przeszły (Perfekt Particip) to zagadnienie gramatyczne w języku szwedzkim, klasyfikowane na poziomie zaawansowanym (C1) według skali CEFR. Używany jako przymiotnik, zgadza się w rodzaju i liczbie: en skriven bok, ett skrivet brev, skrivna böcker. Różni się od supinum (har skrivit).

Topikalizacja i fokus (Satsfläta och Fokus) to zagadnienie gramatyczne w języku szwedzkim, klasyfikowane na poziomie zaawansowanym (C1) według skali CEFR. Zaawansowane wysuwanie elementów na początek zdania służy podkreśleniu i strukturze temat–komentarz. W szyku V2 można topikalizować także elementy inne niż podmiot.

Formalny styl pisany (Formellt Skriftspråk) to zagadnienie gramatyczne w języku szwedzkim, klasyfikowane na poziomie zaawansowanym (C1) według skali CEFR. Cechy formalnego szwedzkiego: preferencja strony biernej, styl nominalny, złożone wyrazy oraz użycie vilken/vilket zamiast som.

Nominalization (Nominalisering) to zagadnienie gramatyczne w języku szwedzkim, klasyfikowane na poziomie zaawansowanym (C1) według skali CEFR. Tworzenie rzeczowników z czasowników/przymiotników: -ning (förbättring), -else (beslutelse → nieużywane, ale: förelse), -het (skönhet). Powszechne w piśmie formalnym.

Zaawansowane użycie przyimków (Avancerade Prepositionsuttryck) to zagadnienie gramatyczne w języku szwedzkim, klasyfikowane na poziomie zaawansowanym (C1) według skali CEFR. Złożone wyrażenia przyimkowe: i förhållande till (w stosunku do), trots (mimo), i samband med (w związku z), med tanke på (ze względu na).

Następstwo czasów (Tempusskifte) to zagadnienie gramatyczne w języku szwedzkim, klasyfikowane na poziomie zaawansowanym (C1) według skali CEFR. Zaawansowane relacje czasowe: zmiany czasu w mowie zależnej, zmiany perspektywy narracyjnej i zakotwiczenie czasowe w zdaniach złożonych.

Potoczny język szwedzki (Talspråk) to zagadnienie gramatyczne w języku szwedzkim, klasyfikowane na poziomie biegłym (C2) według skali CEFR. Cechy mowy potocznej: redukcje (ja→jag, de→dom, är→e), partykuły dyskursywne (ju, väl, nog, visst) i pytania dopowiadające.

Wyrażenia idiomatyczne (Idiomatiska Uttryck) to zagadnienie gramatyczne w języku szwedzkim, klasyfikowane na poziomie biegłym (C2) według skali CEFR. Szwedzkie idiomy i stałe wyrażenia: slå två flugor i en smäll, lägga locket på, ha en räv bakom örat.

Struktury retoryczne (Retoriska Strukturer) to zagadnienie gramatyczne w języku szwedzkim, klasyfikowane na poziomie biegłym (C2) według skali CEFR. Środki retoryczne: litota (inte oväntad), niedopowiedzenie, chiazm, konstrukcje ironiczne oraz nacechowany szyk dla efektu stylistycznego.

Język prawny i urzędowy (Juridiskt och Administrativt Språk) to zagadnienie gramatyczne w języku szwedzkim, klasyfikowane na poziomie biegłym (C2) według skali CEFR. Szwedzki prawny i administracyjny: archaiczne słownictwo, konstrukcje nominalne, złożone zagnieżdżanie zdań podrzędnych, formalne konstrukcje strony biernej.

Partykuły pragmatyczne (Pragmatiska Partiklar) to zagadnienie gramatyczne w języku szwedzkim, klasyfikowane na poziomie biegłym (C2) według skali CEFR. Partykuły dyskursowe wyrażające postawę mówiącego: ju (wspólna wiedza), väl (przypuszczenie), visst (na pewno/podobno), nog (prawdopodobnie), minsann (rzeczywiście).

Formy literackie i archaiczne (Litterära och Arkaiska Former) to zagadnienie gramatyczne w języku szwedzkim, klasyfikowane na poziomie biegłym (C2) według skali CEFR. Historyczny i literacki szwedzki: archaiczne zaimki (eder, I = wy/pan/pani formalnie), starsze formy czasownikowe i konstrukcje literackie.

Zróżnicowanie dialektalne (Dialektvariation) to zagadnienie gramatyczne w języku szwedzkim, klasyfikowane na poziomie biegłym (C2) według skali CEFR. Świadomość zróżnicowania szwedzkich dialektów: skånska, göteborgska, norrländska, finlandssvenska. Różnice dotyczą wymowy i słownictwa.