Gramatyka norweski

Zaimki osobowe (Personlige Pronomen) to zagadnienie gramatyczne w języku norweskim, klasyfikowane na poziomie podstawowym (A1) według skali CEFR. Zaimki podmiotowe: jeg, du, han/hun/det/den, vi, dere, de. Podstawa odmiany czasownika w języku norweskim.

Rodzaj gramatyczny rzeczownika (trzy rodzaje) (Substantivets Kjønn) to zagadnienie gramatyczne w języku norweskim, klasyfikowane na poziomie podstawowym (A1) według skali CEFR. Norweski ma trzy rodzaje: męski (en), żeński (ei), nijaki (et). Wiele dialektów łączy rodzaj żeński z męskim. Rodzaj wpływa na rodzajniki i przymiotniki.

Forma określona (rodzajnik jako przyrostek) (Bestemt Form) to zagadnienie gramatyczne w języku norweskim, klasyfikowane na poziomie podstawowym (A1) według skali CEFR. W norweskim rodzajnik określony dodaje się jako przyrostek: -en (męski), -a (żeński), -et (nijaki), a w liczbie mnogiej często -ene. Przykłady: bilen (samochód), jenta (dziewczyna), huset (dom).

Tworzenie liczby mnogiej (Flertall) to zagadnienie gramatyczne w języku norweskim, klasyfikowane na poziomie podstawowym (A1) według skali CEFR. Końcówki liczby mnogiej to m.in. -er (en bil→biler, ei jente→jenter) oraz forma zerowa (et hus→hus). jastnieją też nieregularne liczby mnogie, np. et barn→barn, en mann→menn.

Være (być) (Verbet Være) to zagadnienie gramatyczne w języku norweskim, klasyfikowane na poziomie podstawowym (A1) według skali CEFR. Nieregularny czasownik „være" (być): er (czas teraźniejszy), var (czas przeszły). Ta sama forma dla wszystkich osób. Niezbędny do wyrażania tożsamości i opisu.

Ha (mieć) (Verbet Ha) to zagadnienie gramatyczne w języku norweskim, klasyfikowane na poziomie podstawowym (A1) według skali CEFR. Czasownik „ha" (mieć): har (czas teraźniejszy), hadde (czas przeszły). Używany do wyrażania posiadania oraz jako czasownik posiłkowy w czasach złożonych.

Czas teraźniejszy (Presens) to zagadnienie gramatyczne w języku norweskim, klasyfikowane na poziomie podstawowym (A1) według skali CEFR. Czas teraźniejszy kończy się zazwyczaj na -er: snakker, leser, bor. Forma jest taka sama dla wszystkich osób. Niektóre krótkie czasowniki przyjmują tylko -r: går, står.

Zgoda przymiotnika (Adjektivets Bøying) to zagadnienie gramatyczne w języku norweskim, klasyfikowane na poziomie podstawowym (A1) według skali CEFR. Przymiotniki zgadzają się z rzeczownikiem: forma podstawowa przy rodzaju męskim/żeńskim, końcówka -t przy rodzaju nijakim oraz -e w liczbie mnogiej i formie określonej, np. stor bil, stort hus, store biler.

Podstawowy szyk zdania (Ordstilling) to zagadnienie gramatyczne w języku norweskim, klasyfikowane na poziomie podstawowym (A1) według skali CEFR. Norweski stosuje szyk V2: czasownik zajmuje zawsze drugie miejsce w zdaniu oznajmującym. Inwersja podmiotu i czasownika występuje, gdy zdanie zaczyna się od innego elementu.

Przeczenie z ikke (Nektelse med Ikke) to zagadnienie gramatyczne w języku norweskim, klasyfikowane na poziomie podstawowym (A1) według skali CEFR. Przeczenie z „ikke" (nie) umieszczone po czasowniku w zdaniach głównych, przed czasownikiem w zdaniach podrzędnych.

Tworzenie pytań (Spørsmål) to zagadnienie gramatyczne w języku norweskim, klasyfikowane na poziomie podstawowym (A1) według skali CEFR. Pytania rozstrzygnięcia używają szyku z czasownikiem na pierwszym miejscu. Wyrazy pytające: hva (co), hvem (kto), hvor (gdzie), når (kiedy), hvordan (jak), hvorfor (dlaczego).

Zaimki dzierżawcze (Eiendomspronomen) to zagadnienie gramatyczne w języku norweskim, klasyfikowane na poziomie podstawowym (A1) według skali CEFR. Zaimki dzierżawcze uzgadniają się z posiadanym rzeczownikiem: min/mi/mitt/mine, din/di/ditt/dine, hans/hennes/dens/dets, vår/vårt/våre, deres.

Podstawowe przyimki (Preposisjoner) to zagadnienie gramatyczne w języku norweskim, klasyfikowane na poziomie podstawowym (A1) według skali CEFR. Popularne przyimki: i (w), på (na/przy), til (do), fra (od/z), med (z), for (dla), av (z/przez), om (o).

Numbers and Time (Tall og Tid) to zagadnienie gramatyczne w języku norweskim, klasyfikowane na poziomie podstawowym (A1) według skali CEFR. Obejmuje liczebniki główne od 0 do 100, liczebniki porządkowe, podawanie godziny (klokka), dni tygodnia, miesiące i pory roku.

Czasowniki modalne (Modale Verb) to zagadnienie gramatyczne w języku norweskim, klasyfikowane na poziomie podstawowym (A1) według skali CEFR. Czasowniki modalne: kan (móc), vil (chcieć), skal (mieć zamiar/powinien), må (musieć), får (wolno), bør (należy). Łączą się z bezokolicznikiem bez „å".

Zaimki wskazujące (Pekende pronomen) to zagadnienie gramatyczne w języku norweskim, klasyfikowane na poziomie podstawowym (A1) według skali CEFR. Zaimki wskazujące: denne/dette/disse (ten/to/ci, bliskie), den/det/de (tamten/tamto/tamci, dalekie). Zgadzają się z rzeczownikiem w rodzaju i liczbie.

Rodzajnik nieokreślony (Ubestemt Artikkel) to zagadnienie gramatyczne w języku norweskim, klasyfikowane na poziomie podstawowym (A1) według skali CEFR. Rodzajniki nieokreślone „en" (r.m.), „ei" (r.ż.), „et" (r.n.) umieszczane przed rzeczownikami. W liczbie mnogiej brak rodzajnika nieokreślonego; używa się samego rzeczownika lub „noen" (kilka/trochę).

Bezokolicznik z å (Infinitiv med Å) to zagadnienie gramatyczne w języku norweskim, klasyfikowane na poziomie podstawowym (A1) według skali CEFR. Marker bezokolicznika „å" przed czasownikami, podobny do angielskiego „to". Pomijany po czasownikach modalnych. Używany w konstrukcjach takich jak „prøver å", „begynner å".

Det er (There is/are) (Det er) to zagadnienie gramatyczne w języku norweskim, klasyfikowane na poziomie podstawowym (A1) według skali CEFR. Jest to konstrukcja egzystencjalna wyrażająca, że coś istnieje lub jest obecne. Czas przeszły: 'det var'.

Podstawowe spójniki (Grunnleggende Konjunksjoner) to zagadnienie gramatyczne w języku norweskim, klasyfikowane na poziomie podstawowym (A1) według skali CEFR. Spójniki współrzędne: og (i), men (ale), eller (lub), for (bo/gdyż), så (więc). Nie powodują inwersji.

Regularne klasy czasowników (Regelrette Verb) to zagadnienie gramatyczne w języku norweskim, klasyfikowane na poziomie podstawowym (A1) według skali CEFR. Cztery klasy słabych czasowników: -et/-et (snakket), -te/-t (kjøpte/kjøpt), -de/-d (bodde/bodd), -dde/-dd (trodde/trodd). Regularne wzorce dla czasu przeszłego i imiesłowu.

Formalny podmiot „det" (Formelt subjekt det) to zagadnienie gramatyczne w języku norweskim, klasyfikowane na poziomie podstawowym (A1) według skali CEFR. Używanie „det" jako formalnego podmiotu w konstrukcjach dotyczących pogody, czasu i konstrukcjach bezosobowych: „det regner", „det er kaldt".

Popularne czasowniki nieregularne (Vanlige uregelmessige verb) to zagadnienie gramatyczne w języku norweskim, klasyfikowane na poziomie podstawowym (A1) według skali CEFR. Są to mocne czasowniki ze zmianą samogłoski w rdzeniu: gå/gikk/gått, se/så/sett, komme/kom/kommet, gjøre/gjorde/gjort, finne/fant/funnet.

Podwójne określanie (Dobbel Bestemmelse) to zagadnienie gramatyczne w języku norweskim, klasyfikowane na poziomie podstawowym (A1) według skali CEFR. Gdy przymiotnik określa rzeczownik w formie określonej, norweski używa jednocześnie wolnostojącego rodzajnika (den/det/de) i rodzajnika przyrostkowego, np. den store bilen.

Wyrażanie upodobań i preferencji (Å Like og Å Foretrekke) to zagadnienie gramatyczne w języku norweskim, klasyfikowane na poziomie podstawowym (A1) według skali CEFR. Preferencje wyraża się za pomocą „å like” (lubić), „å elske” (kochać/uwielbiać), „å foretrekke” (wolić) oraz „å synes om” (mieć dobre zdanie o czymś).

Place Adverbs (Her/Der/Hjem) (Stedsadverb) to zagadnienie gramatyczne w języku norweskim, klasyfikowane na poziomie podstawowym (A1) według skali CEFR. Basic place adverbs distinguishing location (-e) from direction: her/hit, der/dit, hjemme/hjem, ute/ut, inne/inn, oppe/opp, nede/ned.

Powitania i podstawowe zwroty (Hilsener og Grunnleggende Uttrykk) to zagadnienie gramatyczne w języku norweskim, klasyfikowane na poziomie podstawowym (A1) według skali CEFR. Obejmuje najważniejsze powitania i zwroty grzecznościowe: hei („cześć”), god morgen („dzień dobry” rano), ha det („do widzenia”), takk („dziękuję”), unnskyld („przepraszam”).

Liczebniki porządkowe (Ordenstall) to zagadnienie gramatyczne w języku norweskim, klasyfikowane na poziomie podstawowym (A1) według skali CEFR. Są to formy takie jak første, andre/annet, tredje, fjerde itd. Używa się ich przy datach, piętrach i kolejności elementów. Forma andre/annet zgadza się z rodzajem rzeczownika.

Wyrażanie potrzeby i chęci (Å Ha Behov for) to zagadnienie gramatyczne w języku norweskim, klasyfikowane na poziomie podstawowym (A1) według skali CEFR. Potrzeby i chęci wyraża się przez „trenge” (potrzebować), „ha behov for” (mieć potrzebę) oraz „ha lyst til” (mieć ochotę). To częste konstrukcje codzienne.

Czasowniki na -s (wzajemne) (S-verb) to zagadnienie gramatyczne w języku norweskim, klasyfikowane na poziomie podstawowym (A1) według skali CEFR. Popularne czasowniki kończące się na -s o znaczeniu wzajemnym lub przypominającym stronę bierną: møtes (spotykać się), synes (uważać/wydawać się), finnes (istnieć), lykkes (udać się).

„På” a „i” dla miejsca (På eller I) to zagadnienie gramatyczne w języku norweskim, klasyfikowane na poziomie podstawowym (A1) według skali CEFR. Wybór między „på” i „i” przy miejscach zależy od utrwalonego użycia: i byen (w mieście), på landet (na wsi), på skolen (w szkole), på jobben (w pracy).

Czas przeszły prosty (Preteritum) to zagadnienie gramatyczne w języku norweskim, klasyfikowane na poziomie początkującym (A2) według skali CEFR. Czas przeszły: słabe czasowniki dodają -et/-te/-de (snakket, kjøpte, bodde), mocne zmieniają samogłoskę rdzenia (gikk, skrev). Wyraża czynności zakończone.

Czas przeszły złożony (Perfektum) to zagadnienie gramatyczne w języku norweskim, klasyfikowane na poziomie początkującym (A2) według skali CEFR. Tworzy się za pomocą „har" + imiesłów bierny. Końcówki imiesłowu: -et/-t/-d/-tt. Stosuje się dla czynności przeszłych mających związek z teraźniejszością.

Czasowniki zwrotne (Refleksive verb) to zagadnienie gramatyczne w języku norweskim, klasyfikowane na poziomie początkującym (A2) według skali CEFR. Czasowniki z zaimkami zwrotnymi (seg, meg, deg): vaske seg (myć się), føle seg (czuć się), sette seg (siadać).

Zaimki w bierniku (Objektspronomen) to zagadnienie gramatyczne w języku norweskim, klasyfikowane na poziomie początkującym (A2) według skali CEFR. Formy dopełnieniowe: meg, deg, ham/henne/den/det, oss, dere, dem. Stosowane jako dopełnienie bliższe i dalsze.

Zdania podrzędne (Leddsetninger) to zagadnienie gramatyczne w języku norweskim, klasyfikowane na poziomie początkującym (A2) według skali CEFR. Zdania podrzędne ze spójnikami: at (że), om (czy/jeśli), når (kiedy), mens (podczas gdy), fordi (ponieważ). Przysłówek przesuwa się przed czasownik.

Stopniowanie przymiotników (Komparasjon) to zagadnienie gramatyczne w języku norweskim, klasyfikowane na poziomie początkującym (A2) według skali CEFR. Stopień wyższy tworzy się często końcówką -ere, a najwyższy -est. Formy nieregularne to np. god→bedre→best i dårlig→verre→verst. Przy dłuższych przymiotnikach używa się „mer/mest”.

Dopełniacz z -s (Genitiv) to zagadnienie gramatyczne w języku norweskim, klasyfikowane na poziomie początkującym (A2) według skali CEFR. Własność lub przynależność oznacza się przez dodanie końcówki -s do właściciela, bez apostrofu: Annas bok, Norges hovedstad, guttens hund.

Wyrażenia czasowe (Tidsuttrykk) to zagadnienie gramatyczne w języku norweskim, klasyfikowane na poziomie początkującym (A2) według skali CEFR. Łączniki czasowe: i går (wczoraj), i morgen (jutro), om litt (za chwilę), for...siden (temu), i...tid (przez...czas).

Quantity and Partitives (Mengdeuttrykk) to zagadnienie gramatyczne w języku norweskim, klasyfikowane na poziomie początkującym (A2) według skali CEFR. Obejmuje wyrażanie ilości: litt (trochę), mye/mange (dużo/wielu), nok (wystarczająco), for (za bardzo). 'Mye' stosuje się z rzeczownikami niepoliczalnymi, 'mange' z policzalnymi.

Czasowniki modalne w czasie przeszłym (Modale Verb i Preteritum) to zagadnienie gramatyczne w języku norweskim, klasyfikowane na poziomie początkującym (A2) według skali CEFR. Formy przeszłe czasowników modalnych: kunne (móc/potrafić), ville (chcieć/mieć zamiar), skulle (mieć powinność), måtte (musieć). Służą do mówienia o dawnej możliwości, intencji i obowiązku.

Czas przyszły (Futurum) to zagadnienie gramatyczne w języku norweskim, klasyfikowane na poziomie średnio zaawansowanym (B1) według skali CEFR. Przyszłość wyraża się za pomocą „skal" + bezokolicznik (zamiar), „vil" + bezokolicznik (przepowiednia), „kommer til å" + bezokolicznik lub czasu teraźniejszego.

Czas zaprzeszły (Pluskvamperfektum) to zagadnienie gramatyczne w języku norweskim, klasyfikowane na poziomie średnio zaawansowanym (B1) według skali CEFR. Tworzy się za pomocą „hadde" + imiesłów bierny. Stosuje się dla czynności zakończonych przed inną czynnością w przeszłości.

Tryb warunkowy (Kondisjonalis) to zagadnienie gramatyczne w języku norweskim, klasyfikowane na poziomie średnio zaawansowanym (B1) według skali CEFR. Tworzy się za pomocą „ville" + bezokolicznik. Stosuje się w sytuacjach hipotetycznych, grzecznych prośbach oraz w mowie zależnej dla wyrażenia przyszłości w przeszłości.

Tryb rozkazujący (Imperativ) to zagadnienie gramatyczne w języku norweskim, klasyfikowane na poziomie średnio zaawansowanym (B1) według skali CEFR. Forma rozkazująca tworzona z rdzenia czasownika: snakk!, les!, skriv!, kom! Formy grzecznościowe z „kan/kunne du".

Zdania względne (Relativsetninger) to zagadnienie gramatyczne w języku norweskim, klasyfikowane na poziomie średnio zaawansowanym (B1) według skali CEFR. Zaimek względny „som” odpowiada „który/która/które” i jest używany dla wszystkich rodzajów. „Som” można pominąć, gdy pełni funkcję dopełnienia. „Hvis” oznacza „którego/której”.

S-Passive (S-passiv) to zagadnienie gramatyczne w języku norweskim, klasyfikowane na poziomie średnio zaawansowanym (B1) według skali CEFR. Stronę bierną tworzy się przez dodanie -s do czasownika: bygges (być budowanym), selges (być sprzedawanym). Często spotykane w piśmiennictwie formalnym i na szyldach.

Tworzenie i miejsce przysłówka (Adverb) to zagadnienie gramatyczne w języku norweskim, klasyfikowane na poziomie średnio zaawansowanym (B1) według skali CEFR. Przysłówki tworzone od przymiotników często za pomocą -t: rask→raskt. Miejsce: po czasowniku w zdaniu głównym, przed czasownikiem w zdaniu podrzędnym.

Konstrukcje bezosobowe (Upersonlige Konstruksjoner) to zagadnienie gramatyczne w języku norweskim, klasyfikowane na poziomie średnio zaawansowanym (B1) według skali CEFR. Konstrukcje bezosobowe obejmują wyrażenia z „man” (ogólne „ktoś/się”), „det” + strona bierna oraz stałe zwroty bezosobowe. „Man” jest zaimkiem ogólnym.

Czasowniki frazowe (partykułowe) (Partikelverb) to zagadnienie gramatyczne w języku norweskim, klasyfikowane na poziomie średnio zaawansowanym (B1) według skali CEFR. Czasowniki z oddzielnymi partykułami zmieniają znaczenie, np. gå ut (wyjść), komme tilbake (wrócić), slå av (wyłączyć). Partykuła jest akcentowana.

Spójniki czasowe (Tidskonjunksjoner) to zagadnienie gramatyczne w języku norweskim, klasyfikowane na poziomie średnio zaawansowanym (B1) według skali CEFR. Obejmują spójniki czasu: da/når („kiedy”), mens („podczas gdy”), før („przed”), etter at („po tym, jak”), siden („od kiedy/ponieważ”), til („aż do”). Da odnosi się do pojedynczych wydarzeń w przeszłości, a når do sytuacji powtarzalnych lub przyszłych.

Pytania zależne (Indirekte spørsmål) to zagadnienie gramatyczne w języku norweskim, klasyfikowane na poziomie średnio zaawansowanym (B1) według skali CEFR. Pytania zależne tworzy się za pomocą „om" (pytania rozstrzygnięcia) lub zaimków pytajnych. W zdaniu podrzędnym przysłówek stoi przed orzeczeniem.

Zaawansowane spójniki (Avanserte Konjunksjoner) to zagadnienie gramatyczne w języku norweskim, klasyfikowane na poziomie średnio zaawansowanym (B1) według skali CEFR. Obejmuje spójniki podrzędne i parzyste: selv om („chociaż”), med mindre („chyba że”), enten...eller („albo...albo”), verken...eller („ani...ani”).

Typy zdań podrzędnych (Leddsetningstyper) to zagadnienie gramatyczne w języku norweskim, klasyfikowane na poziomie wyższym średnio zaawansowanym (B2) według skali CEFR. Chodzi o rozróżnianie zdań dopełnieniowych (at...), okolicznikowych (fordi/mens/selv om...) i względnych. Każdy typ może mieć inne konsekwencje dla szyku wyrazów.

Strona bierna z „bli” (Bli-passiv) to zagadnienie gramatyczne w języku norweskim, klasyfikowane na poziomie wyższym średnio zaawansowanym (B2) według skali CEFR. Strona bierna z „bli” + imiesłów czasu przeszłego podkreśla działanie lub zmianę. Kontrastuje ze stroną bierną z -s (proces) i z „være” (stan).

Mowa zależna (Indirekte tale) to zagadnienie gramatyczne w języku norweskim, klasyfikowane na poziomie wyższym średnio zaawansowanym (B2) według skali CEFR. Mowa zależna wiąże się ze zmianą czasu i zaimków. „At" jest często pomijane po czasownikach mówienia i myślenia.

Zdania warunkowe (Kondisjonalsetninger) to zagadnienie gramatyczne w języku norweskim, klasyfikowane na poziomie wyższym średnio zaawansowanym (B2) według skali CEFR. Warunki realne (hvis + czas teraźniejszy), nierealne w teraźniejszości (hvis + preteritum), nierealne w przeszłości (hvis + hadde + imiesłów).

Wyrazy złożone (Sammensatte ord) to zagadnienie gramatyczne w języku norweskim, klasyfikowane na poziomie wyższym średnio zaawansowanym (B2) według skali CEFR. Norweski z łatwością tworzy złożenia: jernbanestasjon (stacja kolejowa). Rodzaj gramatyczny określa ostatni człon. Łączniki -s-/-e- są powszechne.

Strona bierna z „være” (statyczna) (Være-passiv) to zagadnienie gramatyczne w języku norweskim, klasyfikowane na poziomie wyższym średnio zaawansowanym (B2) według skali CEFR. Strona bierna z „være” + imiesłów czasu przeszłego opisuje stan lub rezultat. Kontrastuje ze stroną bierną z „bli” (działanie/zmiana) i stroną bierną z -s (proces).

Przysłówki zdaniowe (Satsadverbialer) to zagadnienie gramatyczne w języku norweskim, klasyfikowane na poziomie wyższym średnio zaawansowanym (B2) według skali CEFR. Są to przysłówki modyfikujące całe zdanie, takie jak kanskje („może”), dessverre („niestety”), faktisk („właściwie, faktycznie”) i selvfølgelig („oczywiście”). Ich pozycja wpływa na akcent znaczeniowy.

Infinitivkonstruksjoner (konstrukcje bezokolicznikowe) to zagadnienie gramatyczne w języku norweskim, klasyfikowane na poziomie wyższym średnio zaawansowanym (B2) według skali CEFR. Złożone frazy bezokolicznikowe: 'for å' (żeby), 'uten å' (bez), 'i stedet for å' (zamiast). Konstrukcje celu i sposobu.

Konstrukcje kauzatywne (Kausative Konstruksjoner) to zagadnienie gramatyczne w języku norweskim, klasyfikowane na poziomie wyższym średnio zaawansowanym (B2) według skali CEFR. Przyczynę lub sprawianie wyraża się konstrukcjami „få noen til å” (skłonić kogoś do czegoś), „la noen” (pozwolić komuś) i „be noen om å” (poprosić kogoś, żeby coś zrobił).

Odniesienia zaimkowe (den/det/de) (Pronomenreferanser) to zagadnienie gramatyczne w języku norweskim, klasyfikowane na poziomie wyższym średnio zaawansowanym (B2) według skali CEFR. Chodzi o użycie den/det/de jako zaimków anaforycznych odnoszących się do wcześniej wspomnianych rzeczowników. Det występuje także jako podmiot pozorny oraz w zdaniach rozszczepionych.

Subjunctive (Konjunktiv) (Konjunktiv) to zagadnienie gramatyczne w języku norweskim, klasyfikowane na poziomie zaawansowanym (C1) według skali CEFR. Rare in modern Norwegian, surviving in fixed expressions: leve kongen! (long live the king), Gud bevare Norge, gid (if only).

Imiesłów czynny (Presens partisipp) to zagadnienie gramatyczne w języku norweskim, klasyfikowane na poziomie zaawansowanym (C1) według skali CEFR. Tworzy się za pomocą końcówki -ende: snakkende (mówiący), lesende (czytający). Stosuje się jako przymiotnik lub w konstrukcjach wyrażających czynność trwającą.

Imiesłów bierny jako przymiotnik (Perfektum partisipp som adjektiv) to zagadnienie gramatyczne w języku norweskim, klasyfikowane na poziomie zaawansowanym (C1) według skali CEFR. Imiesłów bierny użyty jako przymiotnik, uzgadniany z rzeczownikiem w rodzaju i liczbie: en skrevet bok, et skrevet brev, skrevne bøker.

Formalny styl pisany (Formelt Skriftspråk) to zagadnienie gramatyczne w języku norweskim, klasyfikowane na poziomie zaawansowanym (C1) według skali CEFR. Cechy formalnego norweskiego to częstsze użycie strony biernej, styl nominalny, złożone złożenia wyrazowe i oficjalne słownictwo.

Emfatyczny szyk wyrazów (Emfatisk Ordstilling) to zagadnienie gramatyczne w języku norweskim, klasyfikowane na poziomie zaawansowanym (C1) według skali CEFR. Wysuwanie elementów na początek zdania w celu podkreślenia w ramach szyku V2. Obejmuje struktury temat–komentarz oraz zdania rozszczepione z „det er... som”.

Nominalisering (nominalizacja) to zagadnienie gramatyczne w języku norweskim, klasyfikowane na poziomie zaawansowanym (C1) według skali CEFR. Tworzenie rzeczowników od czasowników i przymiotników: -ning (forbedring), -else (beslutning), -het (skjønnhet). Często stosowane w języku formalnym.

Zaawansowane użycie przyimków (Avanserte Preposisjonsuttrykk) to zagadnienie gramatyczne w języku norweskim, klasyfikowane na poziomie zaawansowanym (C1) według skali CEFR. Złożone wyrażenia przyimkowe to m.in. i forhold til (w odniesieniu do), til tross for (pomimo), i forbindelse med (w związku z) i med tanke på (z myślą o).

Następstwo czasów (Tempusskift) to zagadnienie gramatyczne w języku norweskim, klasyfikowane na poziomie zaawansowanym (C1) według skali CEFR. Zaawansowane relacje czasowe: przesunięcia czasu w mowie zależnej, zmiany perspektywy narracyjnej oraz zakotwiczenie temporalne w zdaniach złożonych.

Dialekty norweskie (Norske Dialekter) to zagadnienie gramatyczne w języku norweskim, klasyfikowane na poziomie biegłym (C2) według skali CEFR. Ważna jest świadomość wariantów dialektalnych, np. eg/jeg, ikkje/ikke, heime/hjemme, oraz rozumienie różnic między bokmålem a nynorskiem.

Wyrażenia idiomatyczne (Idiomatiske uttrykk) to zagadnienie gramatyczne w języku norweskim, klasyfikowane na poziomie biegłym (C2) według skali CEFR. Norweskie idiomy i wyrażenia stałe: slå to fluer i en smekk, legge lokk på, ha en rev bak øret.

Struktury retoryczne (Retoriske Strukturer) to zagadnienie gramatyczne w języku norweskim, klasyfikowane na poziomie biegłym (C2) według skali CEFR. Środki retoryczne obejmują litotę (ikke uventet), niedopowiedzenie, chiazm, konstrukcje ironiczne i nacechowany szyk służący efektowi stylistycznemu.

Język prawny i urzędowy (Juridisk og Administrativt Språk) to zagadnienie gramatyczne w języku norweskim, klasyfikowane na poziomie biegłym (C2) według skali CEFR. Norweski prawny i administracyjny: archaiczne słownictwo, styl nominalny, złożone zagnieżdżanie zdań, formalne konstrukcje strony biernej.

Partykuły pragmatyczne (Pragmatiske Partikler) to zagadnienie gramatyczne w języku norweskim, klasyfikowane na poziomie biegłym (C2) według skali CEFR. Partykuły dyskursywne wyrażające postawę mówiącego: jo (wiedza wspólna), vel (założenie), da (emfaza), altså (a więc/zatem), visst (podobno).

Bokmål a nynorsk (Bokmål og Nynorsk) to zagadnienie gramatyczne w języku norweskim, klasyfikowane na poziomie biegłym (C2) według skali CEFR. Najważniejsze różnice między dwoma standardami pisanymi dotyczą słownictwa (dårlig/dårleg), morfologii (guttene/gutane) oraz konwencji stylistycznych.

Formy literackie i archaiczne (Litterære og Arkaiske Former) to zagadnienie gramatyczne w języku norweskim, klasyfikowane na poziomie biegłym (C2) według skali CEFR. Historyczny i literacki norweski: archaiczne zaimki, starsze formy czasowników oraz konstrukcje literackie znane z klasycznej literatury skandynawskiej.